De roze diamant

De zware fluwelen gordijnen van de Spiegelzaal in Hotel De Roos hielden de novemberkou buiten. Het was even na tienen die zaterdagavond. Kristallen kroonluchters lieten hun licht vallen op de Antwerpse society die zich dit jaar verzameld had voor het jaarlijkse Diamantgala. Mannen in maatpakken, vrouwen in japonnen die meer kostten dan een kleine auto. Obers in zwart fluweel bewogen als schaduwen tussen de tafels met bokalen champagne en bladen vol coquilles.

Lore De Klerck, 36, haalde een blad met lege glazen van de statafel bij het raam. Niemand lette op haar. Ze was gewoon nummer zeventien van de catering, een serveerster met een strakke knot en een effen zwarte handschoen aan haar linkerhand. De rechterhand was bloot, zoals het hoorde bij het serveren.

Haar ogen zochten onophoudelijk de vrouw aan de hoofdtafel. Clarissa van den Broeck, koningin van de avond. Haar stichting “Schone Schijn” had zogenaamd honderdduizenden opgehaald voor kansarme kinderen. Haar man, een reder uit Oostende, zat naast haar en glimlachte afwezig. Clarissa zelf leefde op onder de aandacht. Net voor middernacht zou ze haar cheque overhandigen. De pers stond al klaar.

Lore voelde de woede in haar borst bonken. Vijftien jaar had ze gewacht. Vijftien jaar sinds haar vader, juwelier Jakob De Klerck, zichzelf had opgehangen in zijn atelier aan de Pelgrimstraat. Hij had zijn hele voorraad aan diamanten verloren, plus de trots van de familie: een vuistdiep roze diamant van 9,2 karaat, de “Antwerpse Roos”. Alles was geruisloos verdwenen in de koffer van een elegante vrouw die zich Inge liet noemen. Inge, die hem had verleid, verdoofd en leeggehaald. Lore had Inge nooit kunnen vinden. Tot ze zes maanden geleden een foto zag van Clarissa van den Broeck op de cover van De Tijd. Ze had de ogen herkend. De manier waarop ze haar hoofd schuin hield terwijl ze lachte. Toen had Lore zich aangemeld bij het cateringbedrijf dat alle grote gala’s in Antwerpen deed.

Clarissa wuifde met haar hand naar niemand in het bijzonder. Een van haar zware ringen tikte tegen haar glas. Ze had net een servet in haar eigen champagne gedoopt, een vreemde zenuwtrek. Haar ogen ontmoetten die van Lore. Clarissa’s mond vertrok in een minachtende glimlach.

“Jij daar,” riep ze, zo hard dat een paar hoofden omdraaiden. “Er ligt een servet op de vloer.”

Lore keek naar de plakkerige prop stof die Clarissa expres naast haar stoel had laten vallen. Nog voor ze kon bukken, griste Clarissa het servet zelf van de vloer en gooide het met een snelle polsbeweging recht in Lores gezicht. Het koude, klamme doekje plofte tegen Lores wang. Champagne droop in haar hals.

“Pak mijn afval op, scharminkel!” beet Clarissa haar toe. Haar vriendinnen aan tafel gniffelden.

Lore bleef stokstijf staan. Heel even sloot ze haar ogen. Het was het allerlaatste zetje. Ze had gehoopt de ontmaskering volgens het boekje te doen, beleefd, na de cheque. Maar ineens kon het haar niets schelen. Haar hele plan, haar hele geduld, alles ontplofte in die ene natte klap.

Ze opende haar ogen. Haar linkerhand bleef op het dienblad met lege glazen rusten. Haar rechterhand ving het servet uit de lucht, kneep het tot een balletje en liet het terugvallen op tafel. Clarissa stond al half op, leunend op haar gouden avondtasje, klaar om een volgende belediging te slingeren. Ze had geen idee.

Met een beweging die niemand had verwacht, draaide Lore haar heup en zwiepte het zware zilveren dienblad als een sikkel naar Clarissa’s enkels. Het blad scheerde rakelings langs de vloer en ving beide benen van de societyvrouw onder de knieën. Clarissa slaakte geen gil, alleen een misnoegd gekreun terwijl haar hielen weggleden en ze ruggelings tegen de parketvloer knalde. Haar diadeem rolde onder de tafel.

In de zaal viel een ademloze stilte. Enkel het trillen van een omgevallen glas was te horen. De man van Clarissa staarde met open mond naar het tafereel. Iemand liet een fototoestel zakken.

Lore stapte kalm over Clarissa’s uitgestrekte benen heen en ging recht boven haar staan. Ze keek neer op de vrouw die haar vader zo harteloos de dood in had gejaagd. Clarissa lag naar adem te happen, haar zijden jurk opgekropen tot haar dij.

“Je bent ontslagen!” krijste Clarissa, terwijl ze overeind probeerde te krabbelen. “Beveiliging! Bel de politie!”

Lore glimlachte niet eens. Ze bracht haar linkerhand naar haar mond, klemde de punt van de zwartfluwelen handschoen tussen haar tanden en trok hem langzaam los. De handschoen gleed van haar huid en viel geruisloos op de japon van Clarissa. Daar, aan haar ringvinger, fonkelde een steen die het lamplicht leek op te zuigen. Een dieproze diamant die groter was dan een hazelnoot, omrand met minuscule witte briljanten. De Antwerpse Roos.

Een golf van geroezemoes ging door de zaal. Mensen reikten naar hun telefoons, maar durfden niet te filmen.

Clarissa staarde naar de ring. Haar gezicht veranderde. De woede maakte plaats voor iets wat op herkenning leek. En vervolgens op pure doodsangst.

“Jij…” fluisterde ze bijna onhoorbaar. “Dat kan niet… Jij bent…”

“Ik ben Lore De Klerck,” zei Lore hard genoeg voor alle vier de hoeken van de zaal. “Dochter van Jakob De Klerck, die je vijftien jaar geleden in zijn winkel in de Pelgrimstraat hebt verdoofd en leeggeroofd. Toen heette je nog Inge Vervloet. Je deed je voor als klant voor een jubileumgeschenk. Je hebt hem niet alleen zijn diamanten afgenomen. Je hebt hem ook zijn eer, zijn zaak en zijn levenswil afgenomen.”

Ze zweeg even en liet haar blik over de geschokte gasten glijden.

“Alles wat u hier ziet, is gebouwd op gestolen goed. Haar stichting? Een witwasfabriek. Haar echtgenoot weet van niets, arme man. Maar haar bankrekeningen op de Kaaimaneilanden vertellen genoeg.”

Clarissa probeerde overeind te komen, maar Lores zwarte schoen stond op de zoom van haar jurk, zodat ze niet verder kon dan halfzittend.

“Dit is laster!” hijgde ze. “Ik heb bewijs nodig!”

Lore boog zich naar haar toe, zo dichtbij dat hun neuzen bijna raakten.

“Ik werk al twee weken op jouw benefiet. En ik heb elk telefoongesprek, elke codewoord-sms en elke stiekeme ontmoeting met jouw accountant opgenomen. De federale politie luistert mee, mevrouw Van den Broeck. Sterker nog, ze staan in de hal klaar.”

Alsof het afgesproken was, zwaaide de grote deur van de Spiegelzaal open. Twee mannen in grijze regenjassen stapten op de hoofdtafel af. Eén van hen hield een badge omhoog.

Clarissa begon te trillen over haar hele lichaam. Haar perfect opgemaakte gezicht smolt uit tot een masker van paniek. Ze greep naar de zoom van Lores broekspijp.

“Dit kan je niet maken… Ik betaal je… Ik geef je alles terug…”

Lore stapte achteruit, alsof ze een vies insect van zich afschudde. Ze ritste de diamanten ring van haar vinger en hield hem nog één keer voor Clarissa’s ogen.

“Mijn vader heeft deze steen zelf geslepen. Hij noemde hem zijn mooiste werk. Nu gaat hij terug naar de kluis van het Diamantmuseum, op zijn naam. Jij hoeft nooit meer iets terug te geven.”

De agenten tilden Clarissa ruw op van de vloer. Haar man stond er verslagen bij en wreef over zijn voorhoofd. De fotografen van de pers, die waren gekomen voor een stralend plaatje van filantropie, maakten nu foto’s van een geboeide societykoningin met uitgelopen mascara.

Lore legde de ring in het fluwelen etui dat ze de hele avond in haar binnenzak had bewaard. Ze knoopte haar schort los en legde het netjes gevouwen op de lege stoel van Clarissa. Niemand hield haar tegen. Niemand zei iets. De hele Spiegelzaal rook plots naar gemorste wijn en verbijstering.

Terwijl ze tussen de tafels door naar de uitgang liep, hoorde ze achter zich iemand schoorvoetend applaudisseren. Het stokte meteen. Lore glimlachte niet. Ze duwde de glazen tochtdeur open. De koude nachtlucht sloeg in haar gezicht. Het was gaan regenen in de Meir. Ze zette haar kraag op en stak zonder paraplu over, de donkere straat in. Boven haar pols voelde ze het gewicht van haar vaders erfenis. Kleiner dan een duimnagel, maar zwaar als een leven.