Connect with us

З життя

Моя сестра без жалю викинула мене на вулицю.

Published

on

Моя сестра без жалю вигнала мене на вулицю.

Моя сестра Оксана завжди була для мене найважливішою людиною на цьому світі. Після смерті наших батьків ми пообіцяли собі, що завжди будемо одне одного підтримувати і допомагати.

Коли мій син став дорослим, він переїхав до Києва, а я залишилася в Львові. Потім ми з чоловіком розлучилися, і я втратила своє житло.

У той момент моя сестра дозволила мені пожити у неї, вона рідко бувала вдома, бо часто виїжджала за кордон.

Оскільки я працювала в компанії колишнього чоловіка, я залишилася не лише без житла, але й без роботи. Було нелегко, спочатку довелося жити на заощадження, а потім знайшла роботу в домогосподарці. Тоді я мешкала у Оксани понад два роки.

Нарешті настав день, коли сестра сказала, що мені потрібно покинути її квартиру, бо вона вирішила її здавати і вже говорила з агентом.

Я не знала, що їй сказати, і змогла лише відповісти: “Добре”. У той момент я так розхвилювалася, що ледве дихала. Мені потрібно було заспокоїтися і подумати, що робити далі, куди йти – це була справжня проблема.

Коли Оксана увійшла до квартири, вона щебетала щось про рахунки за комунальні послуги і про агента, з яким мала зустрітись. Я навіть не могла зосередитися на її словах. Того ж вечора вона полетіла на Мальту на чотири місяці, була така щаслива. Я завжди раділа, коли бачила її в такому стані, але не цього разу.

Єдина думка, яка не виходила з голови, де мені знайти місце для життя, бо оренда маленької квартири у Львові коштує дорого, а моя зарплатня вистачає лише на сарай на околиці. Я перебирала в умі різні варіанти, але нічого пристойного не могла придумати.

Через місяць до дверей подзвонили.

Зайшла якась дівчина і сказала, що вона агент моєї сестри, а потім попросила мене негайно покинути квартиру, бо орендарі мали заселитися тієї ж ночі. Я намагалася пояснити їй, що мені нікуди йти, що сестра нічого не сказала. Але вона навіть не хотіла мене слухати. Я намагалася подзвонити Оксані, але ми були в різних часових поясах, і на Мальті вже була глибока ніч.

Я зібрала свої речі і вийшла на вулицю. Цю ніч я провела на дитячому майданчику. Вранці отримала повідомлення від сестри: “Дорога, вибач, що так сталося. Думаю, ти вже знайшла собі новий дім”.

Її слова розірвали моє серце на тисячі уламків. Як вона могла так вчинити? Це ж була моя рідна сестра!

Я розуміла, що їй потрібні гроші, але не могла осягнути, чому вона поставила мене перед фактом.

Була дуже засмучена, що гроші стали важливішими за найближчу родину. Мені вдалося орендувати малу кімнату в старому будинку на окраїні міста. Через деякий час знайшла кращу роботу, і мені стало трохи легше.

Тепер сиджу у своєму маленькому куточку, як мишка, і намагаюся нікому не заважати, аби знову не втратити своє житло.

Мене дуже засмучує, що Оксана так і не вибачилася за цей інцидент. Потім вона почала дзвонити і цікавитися, як у мене справи. Але тепер у моєму серці немає для неї місця, і я відповідаю, що в мене все добре, як у всіх інших.

Ось листа, який ми отримали від читачки, що живе у Львові. У ньому немає злості на сестру, а лише заклик цінувати тих, хто дорогий нашому серцю. Зрозуміло, що у неї є образа, але людина, якщо її щиро попросити, може пробачити все.

Подумайте над цим, можливо, ви когось випадково образили, і зараз саме час попросити в цієї людини вибачення.

Click to comment

Leave a Reply

Ваша e-mail адреса не оприлюднюватиметься. Обов’язкові поля позначені *

тринадцять + дев'ятнадцять =

Також цікаво:

З життя53 хвилини ago

A Sold Friend: Grandad’s Tale And He Understood Me! It Was No Fun – I Realized What a Foolish Idea It Was. I Sold Him. He Thought It Was a Game, Until He Realized I’d Truly Sold Him. Times, After All, Are Different for Everyone. For Some, All-Inclusive Isn’t All That Generous, While Others Just Dream of Fresh Bread and Sausage. That’s how we lived – each in our own way, with all sorts of ups and downs. I was little back then. My uncle – Uncle George – gave me a shepherd puppy, and I was over the moon. The pup bonded with me, understood me at a glance, looked into my eyes and waited, waited for my signal. “Lie down,” I would say after a pause, and he would lie, gazing up at me loyally as though ready to die for me. “Serve,” I commanded, and the puppy would clamber up on chubby legs and freeze, swallowing anxiously, waiting for a reward – a tasty treat. But I had nothing to spoil him with. We were barely managing ourselves. Times were tough. My uncle, Uncle George, my mum’s brother who had given me the puppy, once said to me: “Don’t be upset, lad. Look how loyal he is! Sell him, then call for him, and he’ll run back to you. No one will see. You’ll have some money for a treat for you and your mum, and for him too. Trust me, I’m telling you something useful.” The idea sounded good to me. I didn’t realize then how wrong it was – an adult suggested it, and besides, it’d just be a joke, and I could get a treat. I whispered into Loyal’s warm, furry ear that I’d give him away, then call him back, so he should come to me and escape from strangers. And he understood me! He barked, as if to agree. The next day, I put on his lead and walked him to the station. Everyone sold things there – flowers, cucumbers, apples. The crowd poured off the train, and people began buying, haggling. I stepped forward a little, pulling my dog closer. But no one approached. Almost everyone had gone when a man with a stern face came over. “You there, lad, waiting for someone, or maybe you want to sell your dog? Good, strong pup – I’ll take him,” and he pressed some money into my palm. I handed him the lead. Loyal looked around and sneezed happily. “Go on, Loyal, go with him, my friend,” I whispered, “I’ll call you, come to me.” And he went off with the man. Hiding, I watched where they went. That evening, I brought home bread, sausage, and sweets. Mum asked sternly: “Did you steal this from someone?” “No, Mum, I helped carry some things at the station, and they paid me.” “Well done, son. Now eat and let’s go to bed – I’m exhausted.” She didn’t even ask about Loyal; she didn’t care. Uncle George came by in the morning. I was getting ready for school, but all I wanted was to go call for Loyal. “So,” he chuckled, “sold your friend?” and ruffled my hair. I pulled away, refusing to answer. I hadn’t slept all night, and couldn’t eat my bread and sausage for the lump in my throat. It wasn’t fun – I realized what a stupid idea it had been. No wonder Mum never liked Uncle George. “He’s daft, don’t listen to him,” she’d always say. I grabbed my schoolbag and dashed from the house. It was three blocks to that man’s house, and I ran the whole way. Loyal sat behind a tall fence, tied up with a thick rope. I called him, but he looked at me sadly, head on his paws, tail wagging, trying to bark though his voice broke. I’d sold him. He thought it was a game, but then realized I had truly sold him. The owner came out, scolded Loyal, and he tucked in his tail. I knew then it was hopeless. That evening I worked at the station carrying bags. They paid little, but it was enough. Scared, I went to the gate and knocked. The man opened the door. “Oh, it’s you again. What do you want?” “Sir, I changed my mind,” I stammered, handing him the money he’d given me for Loyal. He squinted at me, took the money, and untied Loyal. “Here, lad. Take him. He’s been pining, not cut out for a guard dog – but mind, he may never forgive you.” Loyal looked at me mournfully. Our game had become a trial for us both. Then he walked over, licked my hand and pressed his nose into my stomach. Years have passed since then, but I know now: you never sell a friend, not even as a joke. And Mum was so glad: “I was exhausted yesterday, then remembered – where’s our dog? I’m used to that boy, he’s part of the family, our Loyal!” After that, Uncle George hardly ever visited. We didn’t find his jokes funny anymore.

A Sold Friend. Grandads Tale And he understood me! It wasnt fun, I realised it was a foolish plan. I...

З життя54 хвилини ago

“While We Sell the Flat, Go Stay in the Care Home,” Said Her Daughter: How a Late Marriage, a Selfish Husband, and a Dreadful Choice Doomed One Mother’s Final Years

While were selling the house, why not stay at the care home for a bit? my daughter suggested Margaret married...

З життя2 години ago

I Took a DNA Test and Lived to Regret It: How Doubt Cost Me My Marriage, My Family, and My Future with My Children

I did a DNA test and I regretted it I ended up marrying my girlfriend when I found out she...

З життя2 години ago

Putting Dad in a Care Home: Elizabeth’s Struggle Between Guilt and Self-Preservation in the Face of a Lifetime of Cruelty

What nonsense is this? A care home? Over my dead body! Im not leaving my house! Elizabeths father hurled his...

З життя3 години ago

After My Parents’ Divorce, They Cast Me Out: How I Was Forced to Leave Home, Lost My Family, and Began a New Life—Until a Twist of Fate Brought Us All Back Together

I pleaded, yet my mother stood firm. She hurriedly tossed my belongings into a rucksack, handed me a bit of...

З життя3 години ago

Don’t Go, Mum: A Family Story of Love, Judgement, and Redemption

Dont Go, Mum. A Family Story As the old saying goes: you cant judge a book by its cover. But...

З життя4 години ago

She Was Never Truly Alone: A Simple Tale of Grandma Violet, Her Loyal Dog George, and Felix the Cat with a Financial Past

She Wasnt Alone. A Simple Tale It was a late winter morning, and the sky over London barely began to...

З життя4 години ago

After Turning Seventy, She Was Forgotten—Not Even Her Son or Daughter Remembered Her Birthday, But When Her Son Betrayed Her and Sold Her Home, an Unexpected Reunion with Her Estranged Daughter Changed Everything

After turning seventy, she found herself unwanted by anyone not even her own son or daughter remembered her birthday. Margaret...