Connect with us

PT

O Gato Riscado da Asa

Published

on

Eu nunca fui de me meter na vida da Liudmila. Oito anos separados, cada um no seu canto. Mas quando a Asa me ligou chorando naquela manhã de quinta-feira, dizendo que não conseguia entrar no próprio apartamento, eu soube na hora que a mãe dela ia aparecer. E que ia sobrar pra mim.

Cheguei antes dela. Toquei a campainha três vezes. Nada. Bati. A porta abriu uma fresta e apareceu a cara da Jussara, aquela morena de unha postiça que eu tinha conhecido fazia dois meses num churrasco em Guarulhos. Ela segurava uma espátula de silicone como se fosse uma arma.

— Cadê a Asa? — perguntei.

— Foi pra faculdade, Vando. Entra, que eu fiz bife acebolado.

O cheiro de cebola frita invadia o corredor. O apartamento que a Liudmila tinha comprado pra filha — sessenta e dois metros quadrados na Vila Mariana, perto do metrô, chão de porcelanato claro — parecia cenário de feira livre. Minhas coisas espalhadas pelo sofá da sala. A nécessaire da Jussara aberta no balcão da cozinha. Um varal de sutiãs rosa esticado entre a janela e a estante de livros da Asa.

Fazia dois dias que a gente tinha se instalado. A Asa ficou sem graça de negar quando pedi as chaves emprestadas. "Só uns dias, filha, até eu me organizar." Ela sabia que eu tava sem lugar desde que o aluguel da pensão venceu. Sabia também que a mãe dela ia me matar. Mas não disse nada. No fim, me deu a cópia e foi dormir na república de uma amiga.

Naquele momento, às nove e meia da manhã, eu achava que dava pra contornar. Que a Liudmila ia gritar, espernear, e depois aceitar. Ela sempre foi assim. Bufa, ameaça, e no fim cede. Era assim quando a gente era casado. Por que seria diferente agora?

A porta estourou no batente sem nem bater. A Liudmila entrou como quem entra em reunião de conselho: coluna reta, sapato baixo, a bolsa pendurada no antebraço. Não tirou o casaco. Parou no meio da sala e olhou em volta, devagar, como quem faz inventário de prejuízo.

— Sente o cheiro, Vando. Cheiro de fritura na casa de uma menina de dezenove anos. Que bonito.

— Liudmila, eu posso explicar.

— Explica rápido, porque às dez e vinte eu tenho uma teleconferência e às onze eu recebo o representante da transportadora. Você tem exatamente três minutos.

Ela olhou pro varal de sutiãs. Puxou o celular da bolsa, abriu a câmera. Tirou uma foto. Depois outra do sofá coberto pelas minhas camisas. Uma terceira da cozinha, onde a Jussara tinha deixado a pia cheia de casca de cebola.

— Isso vai pro advogado que cuida da matrícula do imóvel. Só pra eu ter registrado como encontrei a propriedade da minha filha.

— Que advogado? Que advogado, mulher? Eu sou pai da menina! Tenho direito de estar aqui!

— Pai. — Ela soletrou a palavra como se fosse uma sigla que eu não compreendia. — Você sabe o CPF da Asa? Sabe o curso que ela faz? A menina passou três meses com uma bolsa no pé que você não viu porque estava em Porto Alegre atrás de uma tal de Malu.

A Jussara saiu da cozinha, enxugando a mão num pano de prato. Veio com aquele andar de dona do pedaço, que eu até achava charmoso, pra falar a verdade.

— Desculpa, mas quem é a senhora pra chegar aqui dando ordem?

A Liudmila nem piscou. Tirou uma pasta fina da bolsa, abriu, passou os olhos e disse:

— Eu sou a pessoa que pagou oito mil e seiscentos reais de IPTU atrasado desse imóvel. Sou a pessoa que assinou a procuração da compra. E sou a pessoa que vai trocar a fechadura assim que vocês descerem. O rapaz da chavearia está a caminho.

— A gente não vai descer.

— Vai sim.

Ela guardou a pasta. Deu três passos até a porta, escancarou e gritou pro corredor:

— Pode subir.

Eu ouvi o barulho do elevador. Porta abrindo. Passos pesados. Quando o sujeito dobrou o corredor, eu entendi que a conversa tinha acabado.

Um moreno de quase dois metros, jaqueta preta, cara de quem nunca precisou levantar a voz. O segurança dela. Ou motorista. Ou os dois. Homem de confiança, daqueles que a Liudmila contratou depois que a transportadora sofreu um assalto e ela decidiu que nunca mais andava desacompanhada.

— Esse é o Renato — disse ela, com uma calma que até me deu um negócio no estômago. — Ele vai acompanhar a retirada dos pertences. Vocês têm vinte minutos.

— Liudmila, vinte minutos? A gente acabou de chegar, não dá tempo de…

— Dezenove.

A Jussara me puxou pelo braço, os olhos arregalados.

— Vando, ela não pode fazer isso. Sua filha falou que a gente podia ficar. Ela falou!

— A Asa tem dezenove anos, boneca — cortou a Liudmila. — Ela não pode autorizar porra nenhuma. A imobiliária ainda não terminou a análise da documentação do ITBI, e o imóvel está em nome da compradora, que sou eu. Então, tecnicamente, vocês estão na minha casa.

Eu fiquei parado, segurando uma meia que tinha tirado do sofá. A ficha demorou a cair: a mulher não tinha vindo brigar. Tinha vindo fazer gestão de condomínio. Eu era o problema logístico da manhã dela.

— Você não pode tocar nas minhas coisas — eu tentei, já sem convicção.

— O Renato não toca em nada. Ele só observa. E se alguma coisa da minha filha for levada por engano, ele me avisa. Na dúvida, a gente chama a polícia. O boletim de ocorrência já foi aberto às oito e quarenta e três. Número O-A-TC-2025-0047132.

O BO. Ela tinha registrado um boletim de ocorrência contra mim. Antes de chegar. Antes de qualquer conversa.

A Jussara começou a choramingar, dizendo que eu tinha prometido que ia dar tudo certo, que a gente ia morar num lugar com sacada e academia. Que ela nunca mais ia ter que dividir banheiro com desconhecido.

— Só dezoito minutos, gente — disse a Liudmila, batendo a unha no vidro do relógio.

Eu empacotei minha vida em três sacolas de supermercado. A Jussara levou a nécessaire, dois pares de sapato e um liquidificador que eu tinha jurado que era meu — mas que, pensando bem, acho que era da Asa.

Na saída, a Liudmila me chamou pelo nome. Eu me virei, com a sacola na mão, o orgulho do tamanho de um grão de arroz.

— A Asa mandou isso pra mim ontem à noite.

Ela me mostrou o celular. Era um áudio da minha filha. A voz baixinha, de quem acabou de chorar:

"Mãe, o pai tá aqui com uma mulher. Eu não sei o que fazer. A chave era minha, eu não queria dar. Mas ele disse que eu tava abandonando ele. Mãe, vem."

A Liudmila guardou o celular.

— Você vai falar com a sua filha hoje. Vai pedir desculpa. Não pra mim. Pra ela. E vai pagar o conserto da torneira da cozinha, que você quebrou e colou com fita isolante.

— Setecentos e quarenta reais? — eu perguntei, sem nem saber por que perguntei o valor.

— Setecentos e quarenta reais. O hidráulico passa lá às duas.

Ela fechou a porta sem se despedir. Eu desci as escadas, porque o elevador tava demorando e eu não queria mais olhar pra cara do Renato.

Faz seis meses isso. A Jussara me largou no dia em que o dinheiro do auxílio acabou — ela saiu pra comprar um pote de açaí e não voltou. Eu fiquei na pensão de novo, a mesma de antes, com a mesma infiltração no teto. A Asa me visita de vez em quando, sempre num sábado à tarde, sempre com pressa.

O apartamento da Vila Mariana tá lindo. Ela me mandou uma foto outro dia: a estante nova, uma cama box, um gato riscado que arranha o sofá. A mãe dela pagou tudo, claro. Eu comento que um dia quero ver, e a Asa desconversa.

Semana passada eu passei na frente do prédio. Foi sem querer. Quer dizer, eu peguei o ônibus errado de propósito. Fiquei do outro lado da rua, olhando as janelas do oitavo andar. As cortinas tinham mudado. Eram mais claras.

Na mesma hora o celular apitou. Era a Liudmila. A gente não se falava desde o dia da expulsão. A mensagem era curta:

"A Asa me contou que você esteve na frente do prédio. Não faça isso de novo. Se quiser ver sua filha, liga antes. Se quiser ser pai, paga os atrasados. E se quiser me encher a paciência, o Renato continua prestando serviço pra mim."

Apaguei a mensagem. Depois dobrei a esquina, comprei um pastel na feira e voltei pra pensão.

Nunca mais apareci por lá. De vez em quando, olho a foto que a Asa mandou. O gato riscado, o sofá novo. Fico imaginando se um dia ela vai me deixar entrar, nem que seja pra tomar um café e ver a vista da sacada.

Mas aí eu lembro do áudio. Da voz dela chorando. E do número do boletim de ocorrência, que a Liudmila recitou de cor, como quem cita um protocolo.

Eu pago os setecentos e quarenta reais todo mês. Em parcelas de cento e oitenta e cinco. A transferência sai da minha conta no dia cinco.

Na dúvida, é o que eu posso fazer.

Click to comment

Leave a Reply

Ваша e-mail адреса не оприлюднюватиметься. Обов’язкові поля позначені *

шість + десять =

Також цікаво:

CZ25 секунд ago

# Byt v Korunní ulici mi už nepatřil

Ráno v den mých šestapadesátých narozenin jsem se probudila z odpoledního spánku na zvonění telefonu. Byl to Pavel, soused zpřes...

HU44 хвилини ago

Az ötödik emelet, a hallban felejtett bicikli

Zoltán akkor tudta meg, hogy vége, amikor a felesége letette elé az asztalra a barna borítékot, és ő azt hitte,...

HU44 хвилини ago

Meghatározom a párbeszéd hangját: a második résztvevő szemszögéből, azaz az egyik vejeként mesélem el a történetet, aki kívülről, saját bőrén tapasztalta meg az após és a lányok viszonyát, majd az építkezést.

Nyolc sógornőm és a kunhalmi ház, amit magam sem hittem el Harminckét éves koromban házasodtam be a Farkas családba, és...

LT44 хвилини ago

Aštuoniasdešimt septyni tūkstančiai eurų už tėvo baldų dirbtuves Panevėžyje

Aš esu Tomas, man keturiasdešimt dveji, ir aštuonerius metus buvau vedęs Rūtos motinai priklausančio verslo šešėlyje – nors iš tikrųjų...

IT45 хвилин ago

L’Annuncio in Cabina che Ha Distrutto Mio Figlio

Quando ho sentito quel nome attraverso gli altoparlanti, ho capito che non era né il mio né quello di nostro...

LT46 хвилин ago

Mėlyno dubenėlio vasara

Aš dirbu bibliotekoje Šiauliuose jau vienuolika metų ir maniau, kad mačiau viską. Paskui rugsėjį įėjo tas berniukas su storu voku...

PT47 хвилин ago

Ela Desenhou um Sol no Chão e Eu Quase Perdi a Cabeça

Sabe quando você acorda já cansado? Pois é. Naquela quinta-feira eu estava assim. Tinha virado a noite numa obra no...

CZ55 хвилин ago

Radkův telefonát z Ruzyně: „Přijeď si to vyřídit, vojáku, táta velí policii“

Sázka na Zbraslavi Táta mi vždycky říkal, že chlap, který couvne, prohrál dřív, než začal. Jenže já jsem nikdy nečekal,...