Jej córka przyniosła nad morze obcego faceta

W sobotę rano zadzwoniła do mnie Grażyna z pracy. Wiesz, że widziałam twoją córkę? — pyta, a ja już czuję, że coś się święci, bo Grażyna nigdy nie dzwoni w sobotę rano, tylko śpi do dziesiątej. No i mówi: na Helu, koło wydm. Z jakimś brodaczem.

Odłożyłam telefon i usiadłam przy stole. Za oknem padało, po szybie spływały krople, a ja patrzyłam na nie i liczyłam do dziesięciu. Potem jeszcze raz.

Moja córka, Klara, miała być w Gdańsku u koleżanki. Miała się uczyć do egzaminu poprawkowego. Zamiast tego Hel, wydmy, brodacz. W środku coś mi się zacisnęło, ale nie od złości — od strachu. Bo ja tę dziewczynę znam. Jak Klara coś robi w tajemnicy, to znaczy, że wpadła po uszy.

Zadzwoniłam do niej. Nie odebrała. Napisałam SMS: „Gdzie jesteś?”. Odpisała po godzinie: „U Ani, nie przeszkadzaj”. Ania. Jasne. Ania leżała wtedy w szpitalu po operacji wyrostka, bo w piątek odwiedziła ją moja siostra i mi o tym powiedziała.

Wieczorem pojechałam na dworzec we Władysławowie. Stałam przy kasie i patrzyłam na rozkład. Do Helu byłam w stanie dojechać w czterdzieści minut. Ale co dalej? Podejść, zrobić awanturę przy ludziach? Wyciągnąć ją za rękę z plaży jak pięciolatkę?

Nie pojechałam.

Wróciłam do domu, zrobiłam herbatę i usiadłam w fotelu. Długo nie mogłam zasnąć. Wyobrażałam sobie różne rzeczy — każdą gorszą od poprzedniej. O trzeciej nad ranem wstałam i sprawdziłam jej profil na Instagramie. Ostatnie zdjęcie sprzed dwóch dni, z biblioteki. Ale lokalizacja wyłączona. Ona nigdy nie wyłącza lokalizacji, zawsze zapomina.

Ktoś jej podpowiedział. Ktoś jej kazał.

Następnego dnia wróciła. Weszła do mieszkania, rzuciła plecak w kącie, zdjęła bluzę. Pachniała morzem, słońcem i cudzymi perfumami. Umyła ręce i usiadła do obiadu, jakby nic się nie stało.

— Jak było u Ani? — zapytałam, mieszając zupę.

— Dobrze. Oglądałyśmy serial.

— A co u Ani ze szwami? — dodałam, patrząc w talerz. — Bo w piątek podobno jeszcze nie wstawała.

Klara przełknęła i odłożyła łyżkę. I wtedy zrobiła coś, czego nie robiła od dziecka — zaczęła płakać bezgłośnie, ze spuszczoną głową, tak żeby włosy zasłaniały twarz.

— Mamo, ja nie wiem, co robić.

Okazało się, że to nie brodacz. To znaczy on ma brodę, ale to nie jest żaden obcy facet. To jej wykładowca, Roman Wilczyński. Po czterdziestce, rozwiedziony, z dwójką dzieci. Poznała go na roku, najpierw konsultacje, potem kawa, potem wyjazd. On jej mówił, że u niego w domu została tylko formalność, że żona go nie rozumie, że z Klarą pierwszy raz od lat czuje, że żyje.

Słuchałam i zaciskałam palce na krawędzi stołu. Chciałam krzyknąć, potrząsnąć nią, powiedzieć, że jest głupia i że on ją zniszczy. Ale patrzyłam na nią — siedziała skulona, z policzkami mokrymi od łez — i widziałam nie dorosłą studentkę, tylko tamtą małą dziewczynkę, która przyniosła mi kiedyś znalezionego na podwórku ślimaka i powiedziała, że będzie go kochać na zawsze.

Dwa dni później poszłam do dziekanatu. Nie jako matka, tylko formalnie — chciałam sprawdzić, czy Wilczyński prowadzi fakultet, na który Klara się zapisała. Pani w okienku potwierdziła: tak, prowadzi. I zapytała, czy coś się stało. Powiedziałam, że nie, że sprawdzam plan córki.

Potem poszłam do kawiarni naprzeciwko uniwersytetu. Siedziałam przy oknie, piłam zimną już kawę i patrzyłam na wejście. Po czterdziestu minutach zobaczyłam go — wysoki, w marynarce, z torbą przez ramię. Szedł i pisał coś w telefonie. Wyglądał zwyczajnie. Może nawet sympatycznie. Przez moment pomyślałam: może się mylę? Może to naprawdę miłość?

Ale potem zobaczyłam, jak zatrzymuje się przy schodach, wyciąga telefon i robi zdjęcie. Sobie. Na tle wydziału. Ustawił kadr, uśmiechnął się, pstryk. I schował telefon, nawet nie patrząc na efekt.

Wróciłam do domu i otworzyłam laptop. Znalazłam jego profil na Facebooku. Zdjęcia z konferencji, z wakacji, z dziećmi. Pod większością komentarze studentek. „Panie doktorze, super wykład”. „Do zobaczenia w czwartek”. „Ma pan najlepsze notatki”.

Przewijałam i przewijałam. Aż znalazłam to, czego szukałam. Zdjęcie sprzed trzech lat. On, w kurtce przeciwdeszczowej, w górach. W tle schronisko. A obok niego kobieta z uśmiechem od ucha do ucha. Podpis: „Z moją lepszą połową. Zakopane, 2021”.

Lepsza połowa. Czyli wtedy jeszcze nie była formalnością.

Zadzwoniłam do Klary. Powiedziałam, że chcę poznać pana Romana. Że jeśli to poważne, to nie mam nic przeciwko. Klara się ucieszyła, aż zabrzmiało to naiwnie. Umówiliśmy się w czwartek, w restauracji na Długiej w Gdańsku.

Przyszedł pierwszy. Wypachniony, w wykrochmalonej koszuli. Zamówił wodę z cytryną i powiedział, że alkoholu nie pije, bo dba o formę.

— I o żonę — dodałam z uśmiechem, rozkładając serwetkę.

Zamarł z tą swoją wodą w połowie drogi do ust.

— Słucham?

— Żonę. Teresę. Tę „lepszą połowę” z Zakopanego. Siedemnaście lat małżeństwa, dwoje dzieci. Tylko formalność, prawda, panie Romanie?

Klara siedziała obok blada jak ściana. Roman odstawił szklankę i poprawił mankiety. Potem powiedział cicho, że nie wie, o czym mówię, że chyba zaszła jakaś pomyłka. Wstał, położył na stole dwa banknoty — dwieście złotych, widziałam dokładnie — i wyszedł.

A moja córka została. Siedziała i patrzyła w drzwi, za którymi zniknął. Nie płakała. Po prostu patrzyła.

W domu znalazłam w jej torbie pudełko po lekach, których nie znałam. Wzięłam je i wyszłam na balkon. Za moim blokiem sąsiad wyprowadzał psa, starego jamnika, który zawsze szczeka na gołębie. Stałam i patrzyłam na nich, aż zrobiło się ciemno.

Poszłam do sypialni. W dolnej szufladzie komody, pod pościelą, miałam schowany notes. Zwykły, w linie. Przez lata zapisywałam w nim rzeczy, których nie chciałam trzymać w głowie. Nazwy leków, terminy, numery telefonów. Wyszukałam ten, którego potrzebowałam.

Następnego dnia rano usiadłam do komputera i napisałam trzy pisma. Pierwsze — do dziekanatu. Zgłoszenie relacji władczej między prowadzącym a studentką, z datą, miejscem i opisem sytuacji. Drugie — do rektora. Krótkie, rzeczowe: powołanie się na kodeks etyki uczelni. Trzecie — do rzecznika dyscyplinarnego. Zostało mi jeszcze czwarte, ale to zachowałam na później.

Po południu pojechałam do banku. Wypłaciłam czterysta złotych. W księgarni kupiłam karton, wstążkę i białą kopertę. W domu włożyłam do środka fotografię Romana i Teresy z Zakopanego — wydrukowałam ją z internetu — i napisałam odręcznie list: „Szanowna Pani Tereso. Pani mąż od września prowadza się ze studentką. Dziewczyna ma dwadzieścia jeden lat. Był z nią nad morzem w weekend, gdy Pani myślała, że jest na konferencji w Łodzi. To nie pierwsza, proszę sprawdzić korespondencję. Załączam dowody”.

Włożyłam do koperty adres z bazy uczelni — jego dane osobowe znalazłam w sprawozdaniu rady wydziału, dostępnym publicznie.

Zaniosłam kopertę na pocztę i wysłałam jako polecony z potwierdzeniem odbioru, na adres domowy. Nie na uczelnię. Do domu. Żeby przeczytała topani Teresa, nie sekretarka.

Po zaksięgowaniu potwierdzenia zadzwoniłam do Klary i powiedziałam, żeby spakowała najpotrzebniejsze rzeczy. Wzięła torbę i siedziała na tylnym siedzeniu, całą drogę do mojej siostry do Torunia. Nie odzywałyśmy się ani słowem. Tylko radio grało, stare kawałki z Trójki, a wycieraczki skrzypiały po szybie.

Dwa tygodnie później Klara spała. Wstałam po cichu i wyszłam na klatkę schodową. Na wycieraczce leżała koperta. Rozpoznałam pismo. Romański, wyższe litery.

Nie otwierałam jej. Zeszłam na dół, do zsypu. Stałam chwilę, patrzyłam na metalową klapę. Potem wrzuciłam kopertę i usłyszałam, jak spada dwa piętra niżej.

Wróciłam do mieszkania. Sprawdziłam, czy Klara ma odsłonięte okno. Nie — bo śpi z zakrytą głową, jak w dzieciństwie. Przykryłam jej stopy kocem, bo znowu zrzuciła kołdrę.

W kuchni nalałam sobie zimnej herbaty z wczoraj. Dopiłam. I położyłam się spać.