Connect with us

PT

Maré Cheia

Published

on

Quarenta e dois anos. Foi esse o tempo que a Sebastiana passou ao lado do Armando sem que ele nunca tivesse reparado na cor verdadeira dos olhos dela. Nem uma vez. Nem quando ela adoeceu em oitenta e sete, nem quando o pai dela morreu, nem quando os dois filhos nasceram no hospital de Registro. Nada. Ele chegava do trabalho, tirava a botina na porta da cozinha e perguntava se o feijão já estava no fogo.

Ela não reclamava. Para quê? Tinha casa, tinha fogão de seis bocas, tinha uma caderneta de poupança com cento e vinte mil reais que os dois juntaram a vida inteira vendendo queijo e rapadura na feira. Amor? Isso era coisa de novela das oito, de filme americano. Não enche barriga.

A Sebastiana conheceu o Armando na festa do Divino em Iporanga. Ela tinha vinte e três anos e um vestido de chita amarela que a mãe costurou à noite, na máquina emprestada da vizinha. Ele estava parado perto da barraca de quentão, com um chapéu de feltro e o bigode aparado. Era o dono do único posto de gasolina da cidade. Viúvo. Sem filhos. A sogra da Sebastiana, a dona Zulmira, na época viva, sentou do lado dela no banco da igreja e disse exatamente assim:

— Escuta o que eu te falo. Homem trabalhador, com CNPJ e imóvel quitado, não aparece duas vezes na vida da mulher. Esquece esse negócio de formiga na barriga. Depois dos quarenta, o que segura casamento é respeito.

A mãe dela assentiu, passou a mão no terço e falou que a filha ia dar um passo bonito. A Sebastiana abaixou a cabeça e aceitou porque não conhecia outro jeito de desobedecer.

O casamento foi no cartório e na roça, tudo junto. Os convidados beberam cachaça da serra até a madrugada, o acordeão tocou forró a noite inteira. O Armando dançou com ela uma única vez, com a mão suada nas costas dela. Depois foi conversar com o prefeito sobre imposto de mercadoria. Ela ficou sentada numa cadeira de fio olhando as luzinhas do pátio, com o véu apertado na cabeça, um suor frio escorrendo pela nuca, pensando se era só aquilo mesmo que a vida tinha para oferecer.

E era.

Os anos passaram como o ônibus das quatro e meia: sempre no mesmo horário, sempre levantando a mesma poeira, sempre vazio de novidade. O Armando acordava às cinco. Ligava a máquina de moer. Descia para o posto. Voltava ao meio-dia, almoçava olhando para o jornal, falava do preço da gasolina, do roubo na estrada, da safra da banana. Dormia do lado esquerdo da cama. Roncava. Acordava no outro dia e fazia tudo outra vez.

A Sebastiana acordava antes. Preparava o café, passava a roupa dele, separava o troco do posto, ia para a roça onde plantava mandioca e tomate, voltava para casa, fazia o jantar, lavava a louça, rezava sozinha no quartinho dos fundos. Nunca brigavam. Nunca riam juntos também. Era uma vida sem buracos e sem sobressaltos. Um corredor liso, reto, sem porta nenhuma.

Uma vez, a Diva, vizinha de cerca, perguntou assim, do nada, enquanto as duas colhiam abobrinha no quintal:

— Seu Armando te faz falta quando viaja?

A Sebastiana pensou. Espetou a faca no talo de uma folha seca, limpou a lâmina na barra da saia. Respondeu:

— Ele quase não viaja.

O Armando morreu numa quarta-feira, à tarde. Estava deitado no sofá vendo o jornal regional. A Sebastiana ouviu o corpo dele cair no chão da sala, um baque surdo, como um saco de feijão despencando da caminhonete. Correu descalça. Ele estava de olho aberto, a cara roxa, a mão no peito. Infarto fulminante. Ela ligou para o Samu, depois para os filhos. Quando a ambulância chegou, ela já tinha fechado os olhos dele com dois dedos, lavado o rosto com uma toalha molhada e trocado a aliança de mão, porque a mão dele estava inchada demais e o anel ficaria preso.

Não chorou. Ficou sentada no degrau da cozinha, mexendo com a colherzinha no açúcar do café esfriado, ouvindo os paramédicos dizerem que lamentavam muito. Passou a noite em claro organizando os documentos, a certidão de óbito, o carnê do posto. No outro dia, o filho mais velho, o Danilo, chegou de Curitiba. A filha, a Juliana, veio de Santos. Abraçaram a mãe, choraram nos ombros dela. A Sebastiana ficou olhando para o retrato do Armando na estante, tentando achar dentro dela uma dor que não veio.

Só veio um cansaço. E uma vontade muito grande de abrir as janelas.

No sétimo dia depois do enterro, a Sebastiana acordou às quatro da manhã, preparou um café, acendeu a luz da cozinha e ficou olhando para o quintal. As bananeiras balançavam com o vento. Um sabiá cantava escondido em algum lugar. Ela passou a mão na toalha de mesa, sentiu os pelinhos de algodão nos dedos, e pensou que nunca tinha ido ao mar.

Santos ficava a quatro horas de ônibus. A Juliana morava lá. Tinha apartamento alugado perto do canal seis. A Sebastiana pegou o telefone, discou o número da filha, e disse:

— Filha, eu estou precisando ver o mar.

Do outro lado, um silêncio. Depois a voz da Juliana, meio assustada:

— A senhora tá passando mal, mãe?

— Não. Tô bem. Melhor do que nunca.

Ela arrumou uma sacola pequena. Separou duas calças, três camisetas, um vestido florido que a Juliana mandou de presente no Natal passado e que ela nunca tinha usado porque o Armando disse que era roupa de mulher nova. Guardou o dinheiro do funerário no porta-níquel. Trancou o portão da casa. Na frente do posto de gasolina, o novo gerente já atendia os clientes. Ela passou reto.

No meio do caminho, o ônibus parou numa lanchonete de beira de estrada. A Sebastiana desceu, comprou uma água-de-coco e uma coxinha de catupiri. Comeu em pé, olhando para o movimento. Uma moça com a barriga tatuada passou correndo atrás de uma criança. Um casal se beijava encostado numa moto. A Sebastiana sentiu uma vontade absurda de rir. Riu. Baixinho, com a mão na boca, como se estivesse fazendo uma coisa proibida.

O mar apareceu na janela do ônibus como um lençol azul estendido no varal do mundo. Ela encostou o rosto no vidro. Lágrima? Talvez. Mas ela não era mulher de chorar.

A Juliana a buscou na rodoviária. Levou a mãe para a praia do José Menino logo no primeiro dia. A Sebastiana olhou para aquela imensidão e ficou quieta. Depois perguntou:

— Isso aí não acaba nunca?

— Não, mãe. Vira oceano. Vai até a África.

A Sebastiana assentiu, mas não tirou o sapato. Voltou no outro dia. E no outro. Passou a madrugada ouvindo as ondas quebrarem no quebra-mar. Na quinta-feira, ela comprou um biquíni verde-água de uma vendedora ambulante. Provou na frente do espelho do quarto da filha. Achou bonito, mesmo com as varizes. O corpo era dela. A vida era dela.

Na sexta-feira de manhã, o mar estava parado. Um espelho. A Juliana foi trabalhar na loja de material de construção. A Sebastiana foi sozinha para a praia. Tinha aprendido a nadar escondida, quando menina, no rio Ribeira, perto da roça do avô. O Armando nunca soube.

Ela caminhou pela areia molhada. Sentiu a água bater nos tornozelos, nos joelhos. Foi entrando. A água subiu pela cintura, pelos seios. O corpo dela flutuou. Ela bateu os braços para a frente, para o lado, sem medo.

O mar continuava calmo.

Ela nadou uns vinte metros. Trinta. A faixa de areia ficou distante. O sol batia na nuca. Uma onda mais larga veio, levantou o corpo dela, levou para um lado. A Sebastiana engoliu água. Foi pouco. Depois veio outra. E outra.

Ela não gritou.

Não chamou ninguém.

Sentiu o fundo fugir dos pés.

A última coisa que viu foi o azul se fechando sobre a cabeça, um azul tão limpo que parecia pintado de novo.

O corpo dela foi achado por dois pescadores perto do emissário. A Juliana reconheceu a mãe pela aliança no dedo, aquela que a Sebastiana não quis tirar. O irmão viajou de Curitiba. O enterro foi no cemitério do Paquetá, num dia de chuva fina. O padre falou de fidelidade, de companheirismo, de mulher guerreira que esperou o marido ir para então descansar.

A Juliana ficou olhando para o caixão. Pensou na conversa por telefone. “Eu estou precisando ver o mar.” Só agora entendia. A mãe não precisava ver o mar. Precisava entrar nele. Precisava sair de quarenta e dois anos de água parada.

Na cidade onde a Sebastiana viveu, a Diva contou para as outras vizinhas:

— Morreu afogada. Sete dias depois do Armando. Não aguentou a saudade.

— Claro que não — emendou a outra, a Juraci, com a mão no peito. — Viveram a vida inteira juntos. Era amor de raiz. Desse que não acaba nem com a morte.

— Que Deus perdoe, mas eu sempre falei: essa mulher não ia durar sem o homem. Foi murchando.

Ninguém falou do biquíni verde-água encontrado no corpo. Ninguém falou que a Sebastiana tinha pago uma água-de-coco na estrada e rido sozinha. Ninguém falou que ela tinha ligado para a filha numa quarta-feira de manhã e dito, com uma voz que ninguém da família nunca tinha ouvido: “Melhor do que nunca.”

A casa da Sebastiana e do Armando ficou fechada por dois meses. Depois o Danilo mandou pintar a fachada e colocar uma placa: “Imóvel à venda”. A Juliana voltou para Santos. O posto de gasolina continuou funcionando normalmente, com o novo gerente, um rapaz de Peruíbe, que contratou uma moça para cuidar do caixa e colocou um letreiro luminoso com o preço da gasolina.

No sábado de manhã, uma família de fora visitou a casa. O marido abriu a porta da cozinha e falou para a esposa:

— Vê se o piso é de cerâmica, amor.

A mulher passou a mão na parede, checou o forro do telhado, abriu a torneira do quintal. Sentiu cheiro de banana madura e de casa antiga.

— Acho que dá para a gente viver aqui — disse ela.

O marido riu.

— Então fecha.

Ela ficou parada na porta da cozinha, olhando o quintal. A mesma bananeira. O mesmo sabiá. A mesma toalha de mesa que a Sebastiana deixou esticada na despedida.

A mulher não sabia de nada. Não precisava saber. Ela passou a mão na barriga, sentiu o bebê mexer, e fechou a porta atrás de si.

Click to comment

Leave a Reply

Ваша e-mail адреса не оприлюднюватиметься. Обов’язкові поля позначені *

4 × 4 =

Також цікаво:

NL16 хвилин ago

**De veranda van Rachel, tweeëntachtig jaar**

De veranda van Rachel op de derde verdieping aan de Vondelstraat in Almere staat vol geraniums, en vanaf de straat...

LT36 хвилин ago

Kodėl Broniaus geležinkelio bendrovė investuoja į prekes, o ne į žmones

Aš dirbu logistikos skyriaus vadovu vienoje krovinių vežimo bendrovėje Klaipėdoje jau septyniolika metų. Mano uošvė, Aldona, visą gyvenimą dirbo geležinkelio...

LT49 хвилин ago

Uodai atnešė dengės karštligę į Kairėnų sodus — Vilnius paskelbė avarinį purškimą

Čia, prie Neries krantinės netoli Kairėnų, uodų visada netrūkdavo — vėlyvais rugpjūčio vakarais jie kylanti debesimi nuo užliejamųjų pievų, ir...

IT60 хвилин ago

Il promemoria del 12 novembre

Il giorno in cui Marco Ferretti avrebbe compiuto cinquantasei anni, Alessia Moretti tenne fede all'ultima promessa. Portò le sue ceneri...

HE1 годину ago

הכלב שישן על השמיכה של אמא שלי

בשבוע שעבר אחותי כתבה לי הודעה בקבוצה המשפחתית: "את יודעת שזה מזיק, נכון? כלב במיטה זה מלוכלך, זה לא היגייני,...

HE1 годину ago

זאב מגליל עליון, כפר בורג’

אני נהג אמבולנס באזור, אספקה לכל היישובים הקטנים סביב הכרמל וגליל עליון, וזאת הסיבה שבכלל הייתי שם באותו יום חמישי...

HU2 години ago

A hétvégi zsúfolt fogorvosi rendelőben találkoztam vele

Szombat reggel volt, a Váci úti fogászaton dolgozom recepciósként tizenegy éve, és a váróterem félig üres volt, csak egy kislány...

HU2 години ago

A Balassi sínek átka – amit a vasúttársaság vezérigazgatójaként tanultam a saját bőrömön

Harmincegy éve dolgozom a vasúti iparban, ebből tizennégyet a Győr–Sopron–Ebenfurti Vasút egyik magyarországi leányvállalatánál töltöttem el, mielőtt átkerültem volna egy...