Oddałem Annie dwadzieścia siedem tysięcy. Nie otworzyła drzwi

Minął rok, odkąd przeniosłem się przez ulicę. Co rano staję przy oknie kuchennym w domu Kasi i patrzę na tamtą posesję. Anna podlewa róże przed gankiem, te same krzaki, które sadziła przez piętnaście lat naszego małżeństwa. Czasem ociera palce w fartuch i zerka w moją stronę. Szybko odwraca się i wchodzi do środka. Nie macha. Nie dzwoni. Po prostu znika za drzwiami.

A ja stoję dalej. Z kubkiem zimnej kawy, której nie tknąłem. Kasia śpi na górze, bo poprzedniego wieczoru znowu wypiła za dużo różowego wina. Kupiłem je tydzień temu w Biedronce za 19,99. Miało być na romantyczny wieczór, ale skończyło się na jej monologu o tym, jak ciężko jej się żyje.

Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że za trzy dni pójdę do banku i zrobię przelew na konto Anny. Dwadzieścia siedem tysięcy złotych. Tyle, ile przez półtora roku wyciągnąłem ze wspólnego konta na Kasię: deski, farba, klamki, nowy bojler, weekend w Kazimierzu Dolnym, opłacenie jej zaległego czynszu za mieszkanie w Krakowie, zanim je sprzedała. Zbierałem te paragony w schowku w garażu. Nie wiem po co. Może żeby kiedyś podsumować, ile kosztowało mnie poczucie, że jestem komuś potrzebny.

A zaczęło się tak zwyczajnie, że aż głupio.

Poznałem Kasię w maju, kiedy przyjechała obejrzeć dom po drugiej stronie ulicy. Stałem przy swoim starym passacie B5, wymieniałem filtr oleju. Podeszła, zapytała, czy znam dobrego hydraulika, bo w jej nowym domu cieknie kran w kuchni.

— Sam mogę zerknąć — powiedziałem, nawet nie wiem czemu. Zwykle nie narzucam się obcym.

Uśmiechnęła się. Miała ciemne włosy spięte w luźny kok i okulary przeciwsłoneczne nasunięte na włosy, chociaż słońce ledwo przebijało się przez chmury. Pachniała wanilią. Anna w tym czasie kopała grządki na warzywa. Miałem jej pomóc, ale stwierdziła, że lepiej zrobi to sama, bo ja „tylko przeszkadzam”. Usłyszałem to rano. Więc poszedłem do Kasi.

Jej kran okazał się banalny — wystarczyło dokręcić złączkę. Ale zostałem dłużej. Zrobiła kawę w ekspresie, podała sernik z cukierni przy ul. Narutowicza. Rozmawialiśmy dwie godziny. O mojej pracy w warsztacie, o tym, że lubię jeździć na ryby, o tym, że Anna woli spędzać weekendy na przetworach. Kasia kiwała głową i mówiła: „Masz rację”, „Naprawdę?”, „Opowiedz jeszcze”. Anna od dawna tak do mnie nie mówiła. W domu rozmawialiśmy o rachunkach, o tym, że znowu trzeba skosić trawę, o tym, że płot się przechyla. Zero pytań o to, co ja czuję.

Po tygodniu Kasia poprosiła o pomoc przy naprawie płotu. Potem przy malowaniu okiennic. Potem przy podłączeniu zmywarki. Za każdym razem kończyło się herbatą na jej werandzie, a później winem. Pierwszy raz pocałowałem ją w sierpniu, podczas burzy. Siedzieliśmy w jej kuchni, ona płakała, że została sama po rozwodzie, a ja… ja zamiast wrócić do domu, przytuliłem ją. I nie chciałem puścić.

Wiedziałem, że to złe. Anna niczego nie podejrzewała, bo wracałem o zwykłej porze i jadłem kolację. Tyle że coraz częściej w myślach byłem u Kasi. A Anna coraz więcej czasu spędzała w ogrodzie. Jej róże, jej kompostownik, jej szklarnia. Nie potrzebowała mnie. Tak mi się wtedy wydawało.

Prawda wyszła na jaw w listopadzie, podczas kolacji, którą Anna zorganizowała z okazji imienin córki. Zuzanna przyjechała z akademika, przyszła też sąsiadka Halina. I Kasia. Anna zaprosiła ją jako „nową znajomą”. Nie skomentowałem.

Siedzieliśmy przy stole, jedliśmy bigos, rozmawialiśmy o studiach Zuzy i o tym, że drożeje prąd. W pewnym momencie Anna wstała, wyjęła z szuflady kredensu mój telefon. Nie pytała o pozwolenie. Otworzyła galerię i położyła na stole.

Na ekranie było zdjęcie: Kasia i ja na ławce w ogrodzie Anny, pijemy wino z kryształowych kieliszków, które Anna trzymała na specjalne okazje. Za nami kwitły róże. Zrobiła to Kasia, wysłała mi na Messengerze z dopiskiem: „Piękny wieczór, dziękuję”.

Anna powiedziała przy wszystkich: „Marek, to koniec. Dom jest mój, kupiłam go przed ślubem. Ty możesz iść do swojej miłości. Tylko nie zapomnij zabrać szczoteczki do zębów”.

Zuzanna miała łzy w oczach, ale nie z żalu. Powiedziała: „Tato, jak mogłeś?”

I wtedy Kasia wstała, chwyciła torebkę i wyszła, nie oglądając się. Ja siedziałem jak wmurowany. Anna rzuciła mi klucz od naszego domu — nie, od jej domu. Krzyknęła: „Wyjdź!”

Wyszedłem tej samej nocy. Bez awantury. Bez próby tłumaczenia. Bo co miałem powiedzieć? Że Anna za dużo czasu spędzała w ogrodzie? Że Kasia mnie słuchała? To brzmiało żałośnie.

Kasia czekała na mnie po drugiej stronie ulicy. Stała w drzwiach, w swetrze narzuconym na nocną koszulę. Wpuściła mnie. Pierwsze tygodnie były jak odurzenie: wspólne śniadania, seks o każdej porze, nikt nie mówił o obowiązkach. Ale potem zaczęły się rachunki. Kasia nie pracowała, bo „szukała czegoś odpowiedniego”. Remont jej domu wciągał kolejne tysiące. Kiedyś policzyłem: od maja do listopada wydałem na nią prawie dwadzieścia tysięcy. Wspólnych pieniędzy. Z konta, które prowadziliśmy z Anną.

Anna po rozwodzie nie żądała alimentów, bo Zuzanna była dorosła. Ale zabrała z konta swoją część. Zostałem z niczym. Zacząłem brać nadgodziny w warsztacie, żeby związać koniec z końcem. Kasi to nie przeszkadzało, dopóki coś jej kupowałem.

W grudniu Zuzanna przestała odbierać moje telefony. Halina, sąsiadka, powiedziała mi przy płocie, że Anna płakała przez tydzień, ale potem pomalowała ganek na niebiesko i zatrudniła fachowca do naprawy dachu. I że Kasi nikt z osiedla nie zaprasza na kawę.

W lutym zrozumiałem, że Kasia mnie nie kocha. Kochała to, co jej dawałem. Kiedy powiedziałem, że nie mam już oszczędności, nakrzyczała, że jestem jak jej były mąż — nieudacznik. Tydzień później znalazłem w jej torebce prezerwatywy innego rozmiaru. Nie zrobiłem awantury. Po prostu wyszedłem na spacer wzdłuż torów, a potem siedziałem na ławce obok sklepu spożywczego i gapiłem się na przejeżdżające autobusy. Bilet kosztował 4,60, ale nie miałem dokąd jechać.

W marcu podjąłem decyzję. Poszedłem do banku, wziąłem kredyt gotówkowy na 27 000 złotych. Warunki były proste: pięć lat spłaty, rata 590 złotych miesięcznie. Nie pytałem Kasi. Wpłaciłem całą kwotę na konto Anny, w tytule przelewu napisałem: „Zwrot za to, co zabrałem z konta. Nie musisz dzwonić.”

Dwa dni później podszedłem pod dom Anny. Niosłem kopertę z wydrukiem przelewu i aktem notarialnym — przepisałem swoją połowę domu na nią. Sam nie wiem, ile to naprawdę było warte. Sto osiemdziesiąt tysięcy, może więcej. Dla mnie liczyło się tylko to, że to był jej dom. Zbudowany jej rękami, jej pieniędzmi, jej nieprzespanymi nocami. Ja tylko tam mieszkałem.

Zadzwoniłem do drzwi. Nikt nie otwierał. Zajrzałem przez okno w kuchni: na stole stał talerz z niedojedzoną kanapką, obok otwarta książka. Anna musiała wyjść. Albo nie chciała otworzyć.

Poczekałem dziesięć minut. Potem wsunąłem kopertę do skrzynki pocztowej przy furtce. Na białej kartce dopisałem długopisem: „Przepraszam. Za późno, ale przynajmniej to.”

Odwróciłem się i ruszyłem z powrotem przez ulicę. Kasia stała na progu jej domu, z papierosem w palcach. Zapytała tylko: „Wzięła?” Nie odpowiedziałem. Wszedłem do środka, zdjąłem buty. Na stole w kuchni stała otwarta butelka różowego wina. Kasia nalała sobie kieliszek.

— No i po co to było? — mruknęła. — Tyle kasy jej dałeś, a ona nawet ci nie podziękowała.

Usiadłem na kanapie, nie odpowiadając. Przez okno widziałem dom Anny. W kuchni paliło się światło, ktoś chodził między pokojami — może wróciła ze sklepu i znalazła kopertę, może czytała list.

Siedzę tak co wieczór od roku. Dziś, tak jak wtedy, Kasia stawia przede mną kieliszek różowego wina, którego nie tknę. Patrzę przez firankę na dom Anny. Światło w kuchni gaśnie. Zapala się w sypialni na piętrze, tej, w której kiedyś spałem. Potem gaśnie i ono. Dom pogrąża się w ciemności, cichy i spokojny, jakby nikogo we mnie nie potrzebował.

— Idziesz spać? — pyta Kasia od progu.

Zostaję jeszcze chwilę przy oknie, z kieliszkiem, którego dotąd nie podniosłem do ust. Kładę go na parapecie, nietknięty, i dopiero wtedy odwracam się od ciemnego okna po drugiej stronie ulicy.