Dirk tegen een tweede kat in huis: wat hij op zaterdagochtend deed, verraste het hele gezin

De kat zat op de vensterbank van de bovenverdieping en keek naar de tuin van het rijtjeshuis, waar twee meeuwen om een stuk brood vochten. Dirk keek niet naar de meeuwen. Hij keek naar de kat. Acht jaar woonden ze al samen, als je zijn vrouw Marieke en hun dochter Fleur niet meetelde. Maar de kat, Tijger, was van hem. Vanaf de eerste dag, toen dat trillende balletje vlees van drie maanden oud zich in zijn trui had vastgeklampt en in zijn elleboogholte in slaap was gevallen.

Marieke stond stamppot te maken, en de geur van gebakken spek hing door de keuken van hun huis in Zwolle. Fleur, twaalf jaar, zat aan de keukentafel en scrolde op haar telefoon. Een doodgewone zaterdagavond, zoals er honderd waren geweest en er nog honderd zouden komen. Maar Dirk zag dat zijn dochter steelse blikken naar haar moeder wierp, afwachtend. En Marieke, roerend in de pan, gaf haar bijna onzichtbaar een knikje, alsof ze het al hadden afgesproken.

"Pap," begon Fleur, met die stem waarmee je om een nieuwe telefoon vraagt, of om ergens te mogen blijven slapen.

Dirk legde de krant neer. "Wat is er?"

"Bij Sanne thuis heeft de kat jongen gekregen. En een van de kittens wil niemand hebben. Hij hinkt een beetje, zijn voorpootje staat scheef. Ze willen hem… nou… naar het asiel brengen."

Ze maakte haar zin niet af, maar het was duidelijk genoeg. Dirk keek naar Marieke. Die roerde fanatiek door de stamppot, al was er allang niets meer te roeren.

"Nee," zei hij. Niet boos, niet hard. Gewoon zo.

"Maar waarom niet?"

"Omdat we Tijger al hebben. Hij is acht, hij is gewend om alleen te zijn. Als er een tweede kat bij komt, krijgen we gevechten, markeergedrag, nog meer haar overal. Ik ben ertegen."

Fleur keek naar haar moeder. Marieke draaide het gas uit onder de pan en ging naast haar man zitten.

"Dirkje, dat katje is drie maanden oud. Zijn pootje is scheef gegroeid. Als niemand hem neemt, brengt Sanne hem naar het asiel aan de Westerstraat, en van die plek nemen ze zulke kittens niet eens aan."

Dirk begreep het wel. Maar knikken deed hij niet. "Ik ben ertegen," herhaalde hij, en pakte de krant weer op.

Een week ging voorbij. Fleur vroeg niets meer, maar bij het avondeten schoof ze hem zwijgend het brood toe. En Marieke vroeg niet meer hoe zijn dag op het magazijn was geweest. Dirk voelde het zoals je tocht voelt: de ramen zijn dicht, maar er trekt iets.

Op vrijdag kwam Fleur met rode ogen uit school. Ze gooide haar rugzak bij de deur en verdween naar haar kamer. Marieke ging naar haar toe, kwam na tien minuten weer naar buiten.

"Wat is er," vroeg Dirk.

"Sanne zei dat het katje morgenochtend wordt weggebracht. Er is een plekje in het asiel aan de rand van de stad. Fleur heeft foto's gezien. Kleine kooien, zo'n tweehonderd katten, de lucht daar…"

Marieke drong niet aan. Ze vertelde het alleen en ging de vaat doen. Dirk bleef alleen achter in de gang. Uit Fleurs kamer kwam geen geluid, en dat was erger dan huilen.

's Ochtends vroeg stond Dirk op voordat de anderen wakker waren. Zo vroeg was hij alleen op als hij ging vissen op de IJssel, maar het seizoen was nog niet begonnen. In de keuken brandde het lampje boven het fornuis, buiten werd het net grijs licht. Hij trok zijn jas aan, pakte de autosleutels van zijn Volkswagen en ging naar buiten.

Het adres van Sanne had hij de avond ervoor in Fleurs telefoon gevonden, terwijl zijn dochter sliep. Hij had het op een papiertje geschreven en in zijn jaszak gestopt. Bij Sanne's flat parkeerde hij en belde haar op.

"Hallo?" Een slaperige, geïrriteerde stem.

"Dit is Dirk, de vader van Fleur. Is het katje er nog?"

Een korte pauze aan de andere kant. "Ja… ja, nog wel. Om elf uur komen ze het ophalen voor het asiel."

"Niet nodig. Ik kom het halen. Ik kom nu naar boven."

Hij hing op en bleef even in de auto zitten. Sanne deed open in ochtendjas, gaf hem zwijgend een oude schoenendoos. Binnen zat op een versleten handdoek het katje. Grijs, gestreept, mager. Het voorpootje stak een beetje opzij, alsof het er haastig op was gezet. Gele ogen, angstig.

"Hij is rustig," zei Sanne. "Miauwt bijna nooit. Eet alles. Is zindelijk."

Dirk knikte, pakte de doos en liep naar de auto.

Hij kwam thuis terwijl de anderen nog sliepen. Hij zette de doos in de gang op de grond, trok zijn jas uit. Het katje maakte geen geluid. Dirk keek erin: het beestje had zich in een hoek gedrukt en staarde naar hem omhoog, zonder te knipperen.

"En wat moet ik nu met jou," zei Dirk. Het katje stak zijn scheve pootje op, alsof het naar zijn vinger wilde reiken maar er net niet bij kon.

Dirk zuchtte. Hij liep naar de keuken, schonk melk in een schoteltje. Toen bedacht hij zich dat kleine katjes geen melk mogen, gooide het weg, haalde gekookte kip uit de koelkast en sneed die fijn. Toen hij met het schoteltje terugkwam in de gang, zat Tijger al naast de doos. Hij keek naar binnen. Zijn staart zwiepte niet, zijn rug kromde niet.

Het katje klom hinkend uit de doos, liep naar het schoteltje en begon te eten. Tijger snoof en ging naar zijn eigen stoel. Geen gevecht, geen gesnauw.

Fleur vond het katje als eerste. Dirk hoorde uit de slaapkamer een onderdrukte kreet, daarna snelle voetstappen, en zijn dochter kwam binnenrennen met het katje in haar armen.

"Mama! Mama, waar komt dit vandaan?!"

Marieke ging rechtop zitten in bed, nog slaapdronken knipperend met haar ogen. Ze keek naar het katje, toen naar Dirk. Die lag met zijn handen achter zijn hoofd en bestudeerde ijverig het plafond.

"Pap?" Fleur keek hem recht aan. Haar stem trilde. "Heb jij dit gedaan?"

"Als jullie gaan gillen, breng ik hem terug," mompelde Dirk, zonder zijn ogen van het plafond af te wenden.

Fleur ging op de rand van het bed zitten en huilde. Niet zoals je huilt van verdriet op school, maar anders, wanneer je het zelf niet kunt uitleggen. Het katje in haar armen verstijfde, tegen haar trui gedrukt. Marieke zei niets. Ze legde haar hand op die van Dirk en kneep erin. Kort, snel. Toen stond ze op en zette water op voor koffie.

Het katje kreeg de naam Scheef. Fleur had hem Graaf willen noemen, maar Dirk zei: wat nou Graaf, hij komt uit een schoenendoos, hij wordt Scheef. En Scheef voegde zich in het gezin alsof hij er altijd al had gewoond. Tijger meed hem de eerste week, in de tweede week begon hij hem te verdragen, en aan het einde van de maand sliepen ze op dezelfde stoel. Tijger, rood en deftig, en Scheef, grijs, met zijn scheve pootje tegen zijn flank gedrukt.

's Avonds keek Dirk naar hen en zei niets. Op een avond vroeg Marieke: "Jij was er toch tegen. Wat is er veranderd?"

Hij krabde Scheef achter zijn oor. Die spinde en kneep zijn ogen dicht.

"Ik hoorde Fleur huilen door de muur," zei Dirk. "En toen was het geen discussie meer."

Marieke glimlachte en zei niets meer.

Een half jaar later was Scheef groot geworden. Zijn pootje bleef scheef, maar hij rende door het huis als een gek, gooide slippers omver en sprong op de kast. Tijger keek hem alleen maar na. Op een zaterdagavond zat Dirk op de bank, Tijger op zijn schoot, Scheef opgerold in slaap op zijn schouder, de wedstrijd van PSV op tv. De aanvaller schoot raak, de bank naast hem juichte, en Dirk bewoog geen vinger. Hij hoorde niet eens welke stand het was.